Διαχείριση Ενέργειας
Από όλα τα ζωντανά πλάσματα του πλανήτη, πηγάζει ενέργεια, η οποία προέρχεται ¨εκτων έσω¨. Αυτή, είναι, όπως μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό, απαραίτητη για την ομαλή λειτουργία του σώματός μας. Το ¨υλικό¨ (σώμα) και το ¨άυλο¨ (πνεύμα),πρέπει να βρίσκονται σε απόλυτη ισορροπία-αρμονία. Να υπάρχει δηλαδή το ένα ΜΕΣΑ στο άλλο, αλλά και το ένα ΓΙΑ το άλλο. Ένα καλό παράδειγμα, είναι αυτό,που παραθέτουμε παρακάτω:
Όταν γίνεται ένα συμβάν που μας χαροποιεί, τότε η ενέργειά μας εντείνεται σημαντικά,και αποκτούμε, παράλληλα, και σωματική δύναμη (πέρα δηλαδή από ψυχική-πνευματική).Αντίθετα, όταν συμβαίνει ένα δυσάρεστο γεγονός, αυτό, συνήθως, συνοδεύεται και με σωματική κόπωση. Η ψυχική μας υγεία και ενέργεια, εν ολίγοις,αντικατοπτρίζεται και στο σώμα μας. Αυτό γίνεται χωρίς να το καταλαβαίνουμε,καθώς, ασυνείδητα, επηρεαζόμαστε από τις καταστάσεις και τα (εξωτερικά)ερεθίσματα, που λαμβάνουμε στα πλαίσια της αλληλεπίδρασής μας με τον ¨έξω¨κόσμο. Επιδιδόμαστε, όπως είναι φυσικό, σε ¨σπατάλη¨ της ενέργειάς μας, την οποία, αναπληρώνουμε, κατά τη διάρκεια του ύπνου. Η φύση έχει μεριμνήσει για όλα. Η προαναφερθείσα είναι ζωτικής σημασίας. Δεν μπορεί να νοηθεί η ύπαρξή μας χωρίς αυτήν. Η πρώτη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη δεύτερη. Φανταστείτε,λοιπόν, τι ¨πόρτες¨ θα ¨ξεκλειδώναμε¨, αν ήμαστε σε θέση να της ¨επιβληθούμε¨,να την ¨ χαλιναγωγήσουμε¨ και να την χρησιμοποιούμε κατά το δοκούν.
Μια απλή μέθοδος διαχείρισης είναι η παρατήρηση του ίδιου μας του εαυτού σε καταστάσεις χαράς, ενθουσιασμού, αισιοδοξίας και λύπης, πίεσης, μεμψιμοιρίας.Παραδείγματος χάριν, όταν βρισκόμαστε σε κυκλοφοριακή συμφόρηση, ενώ βιαζόμαστε να φτάσουμε στον προορισμό μας, εκνευριζόμαστε, και σταδιακά εξαντλούμαστε(ψυχικά και σωματικά). Σκεφτείτε πόσο θα είχαμε επωφεληθεί αν διαχειριζόμασταν τον εκνευρισμό αυτόν, και δεν τον αφήναμε να μας ¨κυριεύσει¨. Θα φτάναμε πιο ήρεμοι και γαλήνιοι στον προορισμό μας και θα ¨εξοικονομούσαμε¨ πολλή ενέργεια,την οποία θα αξιοποιούσαμε σε πιο κατάλληλες περιστάσεις. Η ¨εξοικονόμηση¨ της ενέργειας είναι καταλυτικής σημασίας και για να συγκεντρωθούμε καλύτερα στην αναζήτηση του επιθυμητού ¨στόχου¨. Η ραβδοσκοπία, λοιπόν, μπορεί να γίνει αρωγός-¨κομμάτι¨ στην προσπάθεια της εσωτερικής μας αναζήτησης. Γενικά, είναι ένας ¨κόσμος¨, που διέπεται από μαγεία, ¨ανοιχτός¨ στο να ανακαλυφθεί από όποιον είναι έτοιμος να τον αναζητήσει. Είναι ένα ¨κουβάρι¨ έτοιμο να¨ξετυλιχτεί¨ ανά πάσα ώρα και στιγμή. Καθώς είναι μία τέχνη, προερχόμενη από την αρχαιότητα, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ¨γέφυρα¨ που ενώνει το παρελθόν με το παρόν, καθώς, δεν ήταν λίγες οι φορές, που μέσω αυτής, ¨ήρθαν στο φως¨ ευρήματα (κτίρια, αγάλματα, νομίσματα κ.τ.λ.), που μάς ¨μαρτυρούν¨ και μάς ¨φωτογραφίζουν¨ παραδόσεις και αντιλήψεις, ήθη και έθιμα, εποχές ειρήνης και πολέμου του παρελθόντος.
