Είναι, τουλάχιστον, αφελές κάποιος να πιστεύει ότι, ειδικά την εποχή μας, κάτι ¨θεϊκό¨, κάτι υπερβατικό, θα μπορούσε να παρέμβει, ώστε να αλλάξει τη ¨ροή¨ της ρευστής αυτής κατάστασης ή, ακόμη καλύτερα, για να την εξαγνίσει! Το ¨όπλο¨ για να γίνει κάτι τέτοιο βρίσκεται ήδη μέσα στη ¨φαρέτρα¨ μας και δεν είναι άλλο από την ελεύθερη, δίχως περιορισμούς, βούληση.
Εάν δεν υπήρχε η τελευταία, η ¨θεία δικαιοσύνη¨, την οποία με θέρμη ευαγγελίζεται η εκκλησία και οι εκπρόσωποί της, θα ήταν κυριολεκτικά άκαιρη. Δεν θα είχε καμία απολύτως ουσία, θα ήταν άνευ σημασίας/αξίας, και δεν θα εξυπηρετούσε στην προσπάθεια του ανθρώπινου είδους για επίτευξη ισορροπίας. Με το να περιμένει κάποιος, λοιπόν, την υποτιθέμενα ¨θεϊκή¨ παρέμβαση, χωρίς, ωστόσο, ο ίδιος να κινητοποιείται και να προετοιμάζει το έδαφος, αλλά και τις συνθήκες, για τον (επικείμενο) ερχομό της, είναι ¨χαμένος από χέρι¨! Το πιθανότερο είναι να υιοθετήσει απλώς μια στάση αναμονής, με αποτέλεσμα να καταλήξει ένας ¨παθητικός¨ δέκτης, ένα άβουλο ον, υπηρετώντας τον ¨ρόλο¨ του αυτόν μέχρι και το τέλος της ζωής του! Ως γνωστόν, ¨συν Αθηνά και χείρα κίνει¨!
Κατά την αρχαιότητα, οι άνθρωποι του πνεύματος, οι λεγόμενοι ¨σοφοί¨, προκειμένου να προστατεύονταν από ¨επιθέσεις¨, που επικεντρώνονταν στην Ψυχή, χρησιμοποιούσαν διάφορες μεθόδους και πρακτικές. Ενδεικτικά, παραθέτω μερικές: ¨λέξεις¨ ασφαλείας, ενεργειακά πετρώματα και αντικείμενα, κατασκευασμένα από αυτά, φυλαχτά, προσευχές, μέσω των οποίων επικαλούνταν τις δυνάμεις της Φύσης κ.ο.κ.
Την εποχή, που διανύουμε, οι περισσότερες εξ’ αυτών παραμένουν, δυστυχώς ή ευτυχώς, άγνωστες στο ευρύ κοινό, και χρησιμοποιούνται, μόνο σε εξαιρετικά σοβαρές ¨υποθέσεις¨, από τους ¨κατόχους¨ τους. Αυτοί, δεν είναι τυχαίοι άνθρωποι. Είναι εσωτεριστές, βαθύτατα πνευματικοί άνθρωποι, μέλη κλειστών ¨μυστικών¨ οργανώσεων, που, ¨επεμβαίνουν¨, αυστηρά και μόνο, όταν εκείνοι το κρίνουν απαραίτητο.
Στο παρελθόν, ορισμένες από τις προαναφερθείσες πρακτικές ¨έπεσαν σε λάθος χέρια¨, και χρησιμοποιήθηκαν με ανορθόδοξο τρόπο από τους χειριστές τους, με αποτέλεσμα, όχι μόνο να μην επιλυθούν τα παλιά προβλήματα, αλλά να προξενηθούν νέα και πιο σοβαρά! Αυτές οι ¨δυνάμεις¨ (γιατί περί τέτοιων μιλάμε) είναι πέραν του ¨καλού¨ και του ¨κακού¨ και καθορίζονται, ξεκάθαρα, βάσει του επιπέδου της προσωπικής μας αντίληψης.
